przeciążenie Konstruktor w maszynopisie

Maszynopis pozwala zadeklarować przeciążeń, ale można mieć tylko jedną implementację i że realizacja musi mieć podpis, który jest kompatybilny ze wszystkimi przeciążeniami. W przykładzie, można to łatwo zrobić za pomocą opcjonalnego parametru jak w,

interface IBox {    
    x : number;
    y : number;
    height : number;
    width : number;
}

class Box {
    public x: number;
    public y: number;
    public height: number;
    public width: number;

    constructor(obj?: IBox) {    
        this.x = obj && obj.x || 0
        this.y = obj && obj.y || 0
        this.height = obj && obj.height || 0
        this.width = obj && obj.width || 0;
    }   
}

lub dwa przeciążeń z ogólną konstruktora jak w,

interface IBox {    
    x : number;
    y : number;
    height : number;
    width : number;
}

class Box {
    public x: number;
    public y: number;
    public height: number;
    public width: number;

    constructor();
    constructor(obj: IBox); 
    constructor(obj?: any) {    
        this.x = obj && obj.x || 0
        this.y = obj && obj.y || 0
        this.height = obj && obj.height || 0
        this.width = obj && obj.width || 0;
    }   
}

Zauważ, że można też obejść braku przeciążenia na poziomie wdrażania przez domyślnymi parametrami pismem maszynowym, na przykład:

interface IBox {    
    x : number;
    y : number;
    height : number;
    width : number;
}

class Box {
    public x: number;
    public y: number;
    public height: number;
    public width: number;

    constructor(obj : IBox = {x:0,y:0, height:0, width:0}) {    
        this.x = obj.x;
        this.y = obj.y;
        this.height = obj.height;
        this.width = obj.width;
    }   
}

Edit: Od 5 grudnia '16, patrz odpowiedź Bensona na dokładniejszym rozwiązaniem, które pozwala na większą elastyczność.

Odnośnie konstruktora przeciąża jeden alternatywą byłoby wdrożenie dodatkowych przeciążeń jak statycznych metod fabrycznych . Myślę, że jest to bardziej czytelne i mniej kłopotliwe niż testowanie swoich argumentów wywołania. Oto prosty przykład:

class Person {
    static fromData(data: PersonData) {
        let { first, last, birthday, gender = 'M' } = data 
        return new this(
            `${last}, ${first}`,
            calculateAge(birthday),
            gender
        )
    }

    constructor(
        public fullName: string,
        public age: number,
        public gender: 'M' | 'F'
    ) {}
}

interface PersonData {
    first: string
    last: string
    birthday: string
    gender?: 'M' | 'F'
}


let personA = new Person('Doe, John', 31, 'M')
let personB = Person.fromData({
    first: 'John',
    last: 'Doe',
    birthday: '10-09-1986'
})

Metoda przeciążenia w maszynopisie nie jest prawdziwe , powiedzmy, gdyż wymagałoby to zbyt dużo kompilator wygenerowany kod i podstawowy zespół starają się uniknąć za wszelką cenę. Obecnie głównym powodem przeciążenia metody być obecne na języku jest zapewnienie drogę do napisania oświadczenia dla bibliotek z magicznych argumentów w ich API. Ponieważ trzeba zrobić wszystko, podnoszenia ciężkich samodzielnie obsługiwać różne zestawy argumentów nie widzę wiele korzyści w użyciu przeciążenia zamiast oddzielone metod.

Uwaga: ta została uproszczona i aktualizowane w celu odzwierciedlenia 4/13/2017 maszynopis 2.1, zobaczyć historię maszynopis 1,8 odpowiedź.

Brzmi to jak chcesz parametr obiekt będzie opcjonalne, a także każdy z właściwości obiektu, aby być opcjonalne. Na przykład, jak przewidziano, składnia przeciążenie nie jest potrzebne. Chciałem zwrócić uwagę na pewne złe praktyki w niektórych odpowiedzi tutaj. To prawda, nie jest to najmniejsza możliwa ekspresja zasadniczo pisanie box = { x: 0, y: 87, width: 4, height: 0 }, ale zapewnia to cały kod sugerując subtelności, czego można chcieć od klasy, jak to opisano. Przykład ten pozwala wywołać funkcję z jednym, niektóre, wszystkie lub żaden z parametrów i nadal uzyskać wartości domyślne.

 /** @class */
 class Box {
     public x?: number;
     public y?: number;
     public height?: number;
     public width?: number;     

     // The class can work double-duty as the interface here since they are identical
     // Alternately, reference your own interface, e.g.:  `...BoxI = {} as BoxI` 
     constructor(obj: Box = {} as Box) {

         // Define the properties of the incoming `obj` object here. 
         // Setting a default value with the `= 0` syntax is optional for each parameter
         let {
             x = 0,
             y = 0,
             height = 0,
             width = 0
         } = obj;

         /** Use jsdoc comments here for inline ide auto-documentation */
         this.x = x;
         this.y = y;
         this.height = height;
         this.width = width;
     }
 }

Jest to bardzo bezpieczny sposób pisać o parametrach, które nie mogą mieć wszystkie właściwości obiektu zdefiniowane. Teraz można bezpiecznie pisać każdy z nich:

const box1 = new Box();
const box2 = new Box({});
const box3 = new Box({x:0});
const box4 = new Box({x:0, height:10});
const box5 = new Box({x:0, y:87,width:4,height:0});

 // Correctly reports error in TypeScript, and in js, box6.z is undefined
const box6 = new Box({z:0});  

Skompilowany, widać, że naprawdę opcjonalne parametry są opcjonalne, że unika pułapek powszechnie stosowane (ale podatne na błędy) awaryjna składnia var = isOptional || default;sprawdzając przed void 0, co jest skrótem dla undefined:

Wyjście skompilowanego

var Box = (function () {
    function Box(obj) {
        if (obj === void 0) { obj = {}; }
        var _a = obj.x, 
        x = _a === void 0 ? 1 : _a,
        _b = obj.y,
        y = _b === void 0 ? 1 : _b,
        _c = obj.height,
        height = _c === void 0 ? 1 : _c,
        _d = obj.width,
        width = _d === void 0 ? 1 : _d;
        this.x = x;
        this.y = y;
        this.height = height;
        this.width = width;
    }
    return Box;
}());

Uzupełnienie: Ustawianie wartości domyślnych: w niewłaściwy sposób

||Operatora (OR)

Rozważyć ryzyko ||/ lub operatorzy podczas ustawiania domyślnych wartości zastępczych, jak pokazano w niektórych innych odpowiedzi. Ten kod poniżej przedstawia w niewłaściwy sposób, aby ustawić domyślne. Można uzyskać niespodziewane wyniki przy ocenie przed falsey wartościach takich jak 0, „”, null, niezdefiniowanej, fałszywych, NaN:

var myDesiredValue = 0;
var result = myDesiredValue || 2;

// This test will correctly report a problem with this setup.
console.assert(myDesiredValue === result && result === 0, 'Result should equal myDesiredValue. ' + myDesiredValue + ' does not equal ' + result);

Object.assign (to obj)

W moich testach, z wykorzystaniem ES6 / maszynopis destrukturyzowaną obiekt może być prawie 90% szybciej niż Object.assign . Korzystanie z destrukturyzowaną parametr pozwala jedynie metody i właściwości już przypisane do obiektu. Na przykład, należy rozważyć tę metodę:

class BoxTest {
    public x?: number = 1;

    constructor(obj: BoxTest = {} as BoxTest) {
        Object.assign(this, obj);
    }
}

Jeśli inny użytkownik nie używał maszynopis i próbował umieścić parametr, który nie należał, powiedzmy, mogą spróbować oddanie zmienia

var box = new BoxTest({x: 0, y: 87, width: 4, height: 0, z: 7});

// This test will correctly report an error with this setup. `z` was defined even though `z` is not an allowed property of obj.
console.assert(typeof box.z === 'undefined')

Wiem, że jest to stara sprawa, ale jest nowy w 1.4 Typy Unii; korzystać z tych wszystkich przeciążeń funkcyjnych (w tym konstruktorów). Przykład:

class foo {
    private _name: any;
    constructor(name: string | number) {
        this._name = name;
    }
}
var f1 = new foo("bar");
var f2 = new foo(1);

Update (08 czerwca 2017): guyarad i snolflake dokonać ważnych punktów w uwagach poniżej mojej odpowiedzi. Polecam czytelnikom spojrzeć na odpowiedzi od Benson , Joe i snolflake którzy mają lepsze odpowiedzi niż moja.

Oryginalny Answer (27 stycznia 2014 roku)

Innym przykładem, jak osiągnąć konstruktora przeciążenie:

class DateHour {

  private date: Date;
  private relativeHour: number;

  constructor(year: number, month: number, day: number, relativeHour: number);
  constructor(date: Date, relativeHour: number);
  constructor(dateOrYear: any, monthOrRelativeHour: number, day?: number, relativeHour?: number) {
    if (typeof dateOrYear === "number") {
      this.date = new Date(dateOrYear, monthOrRelativeHour, day);
      this.relativeHour = relativeHour;
    } else {
      var date = <Date> dateOrYear;
      this.date = new Date(date.getFullYear(), date.getMonth(), date.getDate());
      this.relativeHour = monthOrRelativeHour;
    }
  }
}

Źródło: http://mimosite.com/blog/post/2013/04/08/Overloading-in-TypeScript

W przypadku, gdy opcjonalny, wpisany parametr jest wystarczająco dobry, należy rozważyć następujący kod, który robi to samo bez powtarzania właściwości lub zdefiniowanie interfejsu:

export class Track {
   public title: string;
   public artist: string;
   public lyrics: string;

   constructor(track?: Track) {
     Object.assign(this, track);
   }
}

Należy pamiętać, że przypisze wszystkie właściwości przekazywane w trackEve jeśli nie są one określone na Track.

Można sobie z tym poradzić poprzez:

import { assign } from 'lodash'; // if you don't have lodash use Object.assign
class Box {
    x: number;
    y: number;
    height: number;
    width: number;
    constructor(obj: Partial<Box> = {}) {    
         assign(this, obj);
    }
}

Częściowa uczyni swoje pola (x, y, wysokość, szerokość) składniki ewentualne, pozwalając wielu konstruktorów

np: można zrobić new Box({x,y})bez wysokości i szerokości.

= {}Zajmie wartość falsy takich jak nieokreślonej, null itp, a następnie można zrobićnew Box()

Inna wersja jak do użytkownika @ ShinNoNoir kodu, używając wartości domyślnych i składni spread:

class Box {
    public x: number;
    public y: number;
    public height: number;
    public width: number;

    constructor({x, y, height, width}: IBox = { x: 0, y: 0, height: 0, width: 0 }) {
        this.x = x;
        this.y = y;
        this.height = height;
        this.width = width;
    }
}

Używam następującą alternatywę, aby uzyskać default / opcjonalne params i „kind-of-przeciążony” konstruktorzy o zmiennej liczbie params:

private x?: number;
private y?: number;

constructor({x = 10, y}: {x?: number, y?: number}) {
 this.x = x;
 this.y = y;
}

Wiem, że nie jest to najładniejszy kod kiedykolwiek, ale jeden przyzwyczaja się do niego. Nie ma potrzeby stosowania dodatkowego interfejsu i pozwala członków prywatnych, co nie jest możliwe przy użyciu interfejsu.

Właściwie to może być za późno na tej odpowiedzi, ale można to zrobić teraz:

class Box {
    public x: number;
    public y: number;
    public height: number;
    public width: number;

    constructor();
    constructor(obj: IBox);
    constructor(obj?: IBox) {    
        this.x = !obj ? 0 : obj.x;
        this.y = !obj ? 0 : obj.y;
        this.height = !obj ? 0 : obj.height;
        this.width = !obj ? 0 : obj.width;
    }
}

więc zamiast metod statycznych można wykonać wyżej. Mam nadzieję, że to pomoże !!!

Możemy symulować przeciążenie konstruktora używając strażników

interface IUser {
  name: string;
  lastName: string;
}

interface IUserRaw {
  UserName: string;
  UserLastName: string;
}

function isUserRaw(user): user is IUserRaw {
  return !!(user.UserName && user.UserLastName);
}

class User {
  name: string;
  lastName: string;

  constructor(data: IUser | IUserRaw) {
    if (isUserRaw(data)) {
      this.name = data.UserName;
      this.lastName = data.UserLastName;
    } else {
      this.name = data.name;
      this.lastName = data.lastName;
    }
  }
}

const user  = new User({ name: "Jhon", lastName: "Doe" })
const user2 = new User({ UserName: "Jhon", UserLastName: "Doe" })

Należy pamiętać, że miał ...

contructor ()

konstruktor (a: każdy b: każdy c: każdy)

To samo z

Nowy () lub nowy ( "a", "b", "c"),

A zatem

konstruktor (A: każdy b: każdy c: występuje) są takie same powyżej, jest bardziej elastyczny ...

Nowy () lub nowy ( "a") lub nową ( "a", "b") lub nową ( "a", "b", "c"),