Jaki język programowania najlepsze wypełnia lukę między Pseudokod i kod?

Znalazłem Boo stał się moim „pseudokod” język podczas testowania małe kawałki kodu dla .NET. Bardzo podobna do składni typu Python.

Chciałbym ocenić Python najpierw nad Lisp, tylko dlatego, że większość ludzi nie napisać Pseudokod używając składni PAREN prefiks :)

Już o tym wspomniałem, ale ..

Python ma bardzo jasną składnię. Jest bardzo blisko do Pseudokod i jest czytelny.

Myślę, że to zależy od smaku dokładnie pseudokod. Dużo pseudocode Widziałem w algorytmach podręcznikach wygląda Pascal ironicznie. Pascal był zawsze uważany za dobry langauge nauczanie.

Pascal był relativery popularny w tego rodzaju opisy pseudokod.

Można spróbować Flash w ActionScript.

Powiedziałbym, że lua jest najlepszy do tłumaczenia z Pseudokod (w większości przypadków). Tak długo, jak zmienne są dobrze nazwane, lua mogą być łatwo odczytane przez większość programistów i jego dość szybko, jak dobrze!

Tutaj jest link do tego, co uważam, że jest to pierwsza wzmianka o pytona jako „pseudo-kodu wykonywalnego.” Artykuł przedrukowano z emisji Update PC, magazyn PC User Group Melbourne, Australia sierpnia 2001 roku.

Myślę, że masz to w tył, rodzaj. Problem z tym pytaniem jest to, że masz tendencję do pisania Pseudokod w przybliżenie języka, którego planujesz korzystać z rzeczywistego kodu. Ręce do góry, kto chce stworzyć język pseudokod, który (jak Esperanto?) Jest połączeniem najczęściej używanych języków programowania.

Zgadzam się z komentarzem Nosredna że Ada wygląda bardzo podobnie jak Pseudokod.

Jeśli nie przeszkadza wszystkie dodatkowe pisanie że Ada wymaga, myślę, że to świetny język, jako kod naprawdę nie oznacza to, co mówi.

Prolog jest coś, czego nie może inaczej spotkać. To pomija kwestię pseudocode razem. W pewnym sensie nie ma kodu. Istnieją tylko fakty i zasady.

Na przykład, predykat append to tylko rzeczy wiemy o listach, jak następuje:
Dołączanie do listy Y do pustej listy daje Y.

append([], Y, Y).

Jeśli dołączanie XS do Ys daje Zs, to możemy poprzedzić taką samą wartość Xs i Zs i relacja będzie nadal trzymać.

append([X|Xs], Ys, [X|Zs]) :- append(Xs, Ys, Zs). 

Nie faktycznie napisany kod, który robi rzeczy. Właśnie powiedział, co wiemy o dołączenie list. Ale teraz możemy poprosić Prolog do dołączania 2 listy:

?- append([1,2],[3,4],Z).
Z = [1, 2, 3, 4].

Albo dać Prolog listę i poprosić go, aby pokazać nam, co mogliśmy dołączyć listę, aby otrzymać listę docelową:

?- append(X,Y,[1,2]).
X = [],
Y = [1, 2] ;
X = [1],
Y = [2] ;
X = [1, 2],
Y = [] ;

składnia TCL jest łatwo najbardziej jak pseudo-kodu. Polecenia funkcji atutem dla czytelności i wyrażania operacje niższego poziomu bardziej typowe dla kodu montażu. W tym samym czasie, algorytmy wysokopoziomowe są również bardzo łatwe do odczytania. Równomierność składni pozwala użytkownikowi skupić się na schodach zamiast na artefaktów językowych. Powiedziałbym nawet, że „wyrażenie” kluczowe dla operacji matematycznych jest zaletą, gdyż wyraźnie wyznacza części matematycznych programu z algorytmicznych części. Mniej symbole są przeciążone, a słowa takie jak „set” są stosowane w ich miejsce. Jest to kolejna wygrana dla pseudo-kodu. Więcej niż jakikolwiek inny składni, TCL rozciąga się przepaść między stylami funkcjonalnymi i nadrzędnymi.